Daily blog of Sinan Büyükbaş

cennet şehir.2006 yılında yaptığım dijital resim.O zaman bana ne anlam ifade ettiğini cümlelere dökmeye cesaret edememiştim, merak ediyorum şimdi cesaret edebilsem de doğru kelimeleri bulabilecek miyim.

Burası evrenin çok çok uzaklarında bir yer. Korkularımdan, üzüntülerimden, endişelerimden uzaklaşabildiğim; mutlu ve huzurlu olmayı başarabildiğim, kafamın içinde yarattığım bir odacık.

Bir şekilde milyonlarca yıl yaşındaki bir yıldızın ölümünün oluşturduğu bir bulutsunun bende hayranlık uyandıran güzelliği, gözlerimi açınca akışına tekrar kapılacağım koşuşturmaya, yaşayacağım üzüntülere, göreceğim ve yapacağım çirkinliklere çok çok uzaklardan bakabilmemi ve gülümseyebilmemi sağlıyor. Varoluşumun ve beraberinde beni mutsuz eden herşeyin ne kadar silik ve geçici olduğunu birkaç saniyeliğine olsa da kavrayabiliyorum. Belkide 25 küsür yıllık hayatımdaki mutsuzluğun toplamının milyarlarca yıllık bir varoluşun içinde usulca eriyip kayboluşunu izlemek bana huzur veriyor. Ne ben ne de dertlerim sandığım kadar önemli, ben de bir gün bu toz parçacıkları gibi evrene süzülücem ve umarım birgün bir başkası benim bulutsumu görüp birkaç saniyeliğine de olsa mutlu hissedecek.

Peki kafamdaki bu görüntüleri somutlaştırmayı başarabilirsem, ucundan tadabildiğim bu kavrayışı tüm hayatıma katıp her daim bu huzuru hissedebilir miyim? Eğer ben yaptığım şeye baktığımda aynı şeyleri hissedemiyorsam, bir başkasına nasıl hissettirebilirim ? Bu, o güzelliği ne kadar doğru aktarabildiğime mi bağlı? Yoksa bu yüzden mi hep daha güzelini yapmanın yollarını arıyorum?